
«خیال وصل »
از دوری تو نالم پیوسته هم چنان نی
آخر رسم به وصلت ای یاربی وفا کی ؟
تا جان خود رها کنم ازدرد و رنج و محنت
ای ساقی نکو روجامی بده ازآن می
یاربسی جفا کرد با من ولی رفیقان
باشد دل حزینم مایل به دیدن وی
دیگر خیال وصلت در سر نپرورانم
بهرخدا به رندان ساقی تو اندرین بزم
زآن باده چو آتش ساغر بده پیاپی